पत्र अठ्ठावीस
न लिहिलेली पत्रे-Unwritten Letters
पुस्तके हा एक जगण्याचा धर्म असतो...ती वाचलीच पाहिजेत असा त्यांचा हट्ट नसतो..पण त्यांच्या सानिध्यात एक अपार शांतता मिळते हे मात्र खरे.
#विश्रब्ध - वर्षा पतके थोटे
२८
आज जरा लायब्ररीत जावं म्हणतेय अरे! बरेच दिवसात निवांतपणा असा नाहीच मिळाला. तुला माहीत्येय ना, माझं हक्काचं आणि शांततेचं ठिकाण कुठलं असेल तर ते लायब्ररी. लहान असतांना आई सोबत गावातल्या लायब्ररीत जायचे, पण तिथल्या मोठमोठाल्या भिंती आणि पुस्तकांच्या समवेत रांगेने लागलेली मोठमोठी कपाट पाहिली की खूप धड़की भरायची मनात..पण आईच्या मागेमागे जायला मात्र प्रचंड आवडायचं.. पण ती तिथे जरा वेळ बसली तर मी मात्र अस्वस्थ व्हायचे ..
पुस्तकांमूळे नाही काही तिथल्या स्मशान शांततेमूळे. मग माझा सारखा हट्ट आई घरी चल, घरी चल. ती पुस्तक परत करेपर्यंत मी बाहेर आलेले असायचे.
पण जशी जशी मोठी होत गेले याच पुस्तकांनी आपलंसं केलं खूप भरभरून प्रेम केलं. नव्हे मी त्यांच्या प्रेमात पड़ले. पुस्तक वाचल्याशिवाय माझी रात्र होत नाही. अरे, ती लहान पणी जाणवणारी लायब्ररीतली स्मशान शांतता जीवनाच्या खाचखळग्यात कधी गुडूप झाली कळलंही नाही.
पण पुस्तकांनी मात्र जीवनाचं गणित सोडवायला फार मदत केली आणि अजूनही करताहेत आणि मला ठाम विश्वास आहे की, ती माझ्या जीवनाच्या अंतापर्यत सोबत राहतील.
तुला माहीतीय न लोक मरायच्या आधी इच्छा बोलून दाखवतात. मला असं आणि अमूक अमूक ठिकाणी मरण यावं किंवा त्या इच्छित स्थळी च मला मुठमाती द्यावी. तसचं मला जर कुणी विचारलं तर, माझी इच्छा एकचं असेल मला पुस्तकांच्या सानिध्यात मरण यावं....नव्हे पुस्तक वाचता वाचताच आपण निघून जावं. ....असो.
अर्रर्र; चिड़तोयस का? ते ही इतका? , एक दिवस जायचं असतंच रे सगळ्यांना, मग हे सहजगतीने स्विकारता यायलाचं हवं. तसंही मी माझ्या मनीची इच्छा बोलून दाखवली कारण तू मला या पुस्तकांच्या दुनियेतूनचं तर भेटलास. मग माझं जेवढं तुझ्यावर प्रेम तेवढंच पुस्तकांवर पण, हो की नाही.
बघ! तुझ्याशी बोलता बोलता पोहचली पण माझ्या आणि तुझ्या आवडत्यादुनियेत.....शांततेत.
इथे येऊन सगळी दुःख, काळजी, विवंचना अगदी सगळं विसरून कपाटातल्या पुस्तकांना बघता बघता कोणतं पुस्तक हातात घेवून वाचायला सुरूवात केलीय...हे जोपर्यंत पुस्तकांचं नाव बघत नाही तोपर्यंत कळतंही नाही. हो अरे, सगळीच पुस्तक इतक्या आपूलकीने पाहत असतात. जणू! आता ही आपल्यालाचं लहान बाळासारखी उचलून कड़ेवर घेणार आणि आपले लाड़ पूरवणार..या प्रत्येक पुस्तकाच्या चढाओढीत मी मात्र पार आनंदाने हरवून जाते......आणि सहज त्या दिवसातले तीन-चार तास जगून घेते. घरी वाचन होतचं पण लायब्ररीत आणि ते ही इतक्या सगळ्या पुस्तकांच्या दुनियेत वाचणे म्हणजे पर्वणीचं जणू! म्हणून ज्या दिवशी लायब्ररीत जायचं असतं. तो दिवस माझ्यासाठी खासचं.....अगदी तुझ्यासारखा
हो माहीत्येय रे मला, माझ्याप्रमाणेच तूही पुस्तकं वेड़ा म्हणूनचं तर आपले ऋणानूबंध जन्मोजन्मी जुळताहेत.
मग उगीच म्हणते का मी तुला " विश्रब्ध"
तुझीच,
©वर्षा
कोणत्याही टिप्पण्या नाहीत:
टिप्पणी पोस्ट करा